Geplaatst door: Jan-Willem Wesselink directeur Kennis en Ontwikkeling @ Elba-Rec & Hoofdlaborant @ Kennislab voor Urbanisme ma 7 dec

Ja, ik steun het Manifest2040

Ja, ik steun het Manifest2040. Want ja, ik wil in 2040 in de gaafste metropool van de wereld wonen. Alleen daarom al. En ja, ik besef me terdege dat we er hard aan moeten werken om dat te realiseren. Dat het lastig is, dat alleen met het Manifest dat nooit gaat lukken. Maar als we er nu niet mee beginnen, lukt het helemaal nooit. En daarom steun ik het dus. En ik hoop dat u dat ook doet.

Toen een paar maanden geleden de voorlopige versie van het Manifest2040 verscheen, mocht ik daar met een aantal andere benoemde en zelfbenoemde deskundigen mijn licht over laten schijnen. Ik schrok. Ik las een stuk vol met problemen van nu die tot in detail waren uitgewerkt. Ik zag oplossingen. Ik stuitte op kaartbeelden. Het was geen Manifest, het was een nota.
En net als elke nota die momenteel verschijnt, miste het de visie. Het perspectief. De toekomst. Het vergezicht. De auteurs probeerden de wereld te verbeteren door de huidige wereld een klein beetje beter te maken.
En alleen daarom al was ik blij verrast toen ik het nieuwe Manifest204o las. En ontdekte dat de auteurs helemaal opnieuw waren begonnen. En wel met de prachtige zinnen:

‘We willen dat Nederland in 2040 de gaafste metropool ter wereld is. Groen, veilig, welvarend en circulair, dus met een minimale claim op water, bodem, grondstoffen en fossiele energie.’

Want dat wil ik ook. In zo’n Nederland wil ik wonen, in zo’n Nederland wil ik mijn kinderen laten opgroeien. Een prachtig polderutopia, wat dan misschien wel onhaalbaar lijkt, maar waar we met z’n allen wel keihard aan moeten werken. Ik wil dat we met elkaar de lat zo hoog leggen, dat we opnieuw moeten leren springen. We zullen ook wel moeten, want in een tijd waarin we altijd met elkaar verbonden zijn, kunnen we overal wonen en werken. De vraag waarom we dat in Nederland zouden doen, wordt dus urgent. Waarom kiest de hoogopgeleide ondernemende elite (waar we onze welvaart al eeuwen aan danken) straks nog voor Nederland als het in andere delen van de wereld veel fijner is? Waarom blijven onze kinderen in Nederland als het hier niet goed toeven is? Wat doen we hier dan nog?

Je ziet aan het Manifest dat er door veel mensen aan is gedacht en geschreven. Dat maakt het op het eerste gezicht een beetje een allemansvriendje. Maar je ziet wel dat al die mensen geloven in een beter Nederland en een betere wereld. Die ze in ‘Proeftuin Nederland’ nog concreet proberen te maken ook. Hoogdravend? Het zal wel, ik word er blij van. Net zoals ik blij wordt van het principe ‘Lerend Ontwikkelen’ waar staat: ‘Een cultuur van lerend ontwikkelen betekent belangstelling voor elkaar, structurele uitwisseling van kennis en ervaringen en kritische reflectie. Het betekent ruimte voor experimenten, die mogen mislukken. Opgedane kennis moet beklijven, zodat toekomstige initiatiefnemers er gebruik van kunnen maken en de ruimtelijke ontwikkeling als geheel er ook op lange termijn beter door wordt.’

Met die zinnen in ons achterhoofd, halen we de doelstelling van het Manifest2040 zeker.

Jan-Willem Wesselink
hoofdlaborant Kennislab voor Urbanisme

0 Reacties